Hymn's profile-: Hymn :-PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 21 Happy Birth Day To M3 ^^ผ่านมาแล้วสินะ 20 ปี .....
จริงๆวันเกิด มันก็เป็นเหมือนวันธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ
อายุเพิ่มมาอีก 1 ปี จาก 19->20 ดูเหมือนปรกติอ่ะเนอะ
แต่มันเป็นจุดเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างในชีวิตเลยนะเนี่ย
มาดูกันดีกว่า เราสามารถทำอะไรได้บั้ง.....
- อย่างแรกเลย เข้าผับได้อย่างเปิดเผยแล้ว ฮ่าๆ ไม่จำเป็นต้องมีเส้น หรือหลบๆซ่อนๆกันอีกต่อไป.....
- ต่อมา ตามหลักกฏหมาย ก็คงแต่งงานได้โดยไม่ต้องอนุญาติจากผู้ปกครองแล้ว 555+
- อายุก็ขึ้นเลข 2 ไปแล้ว มันก็ก็โตๆกว่า เลข 1 ไปเยอะนะเนี่ย จากความรุ้สึก ทำตัวติงต๊องอย่างเดิมๆก็คงแปลกๆ แต่ไม่เป็นไร เราไม่อายซะอย่าง 555+
- คงทำอะไร หลายๆอย่าง ได้อย่างอิสระขึ้นหนะแหละ ฮ่าๆๆๆ
คิดไม่ออกละหวะ มันน่าจะมีอีกหลายๆอย่าง ช่วยกันคิด แล้วเม้นมาหน่อยดิ 555
มาอีกประเด็นหนึง
19 ปีที่ผ่านมาก็เจออะไรต่างๆมามากมาย ทำให้เราโตขึ้นพอสมควรแล้วแหละ
ยิ่งโตขึ้น ก็เหมือนว่าจะเจออะไรๆมากขึ้น ให้เราเรียนรู้ชิวิตได้มากขึ้น ข้อคิดที่ได้มามันก็มีอยู่หลายอย่าง
ถ้าจะเอามาเขียนก็คงนึกออกไม่หมด เอาที่คิดออกตอนนี้ละกัน
- การเรียนรู้ของคนเรา มีได้ตลอด ทุกเวลาทุกสถานการ อย่าอ้างว่าไม่พร้อม
- พรแสวง มีค่ามากกว่าพรสวรรค์มากมายนัก
- ดวง ก็เป็นส่วนหนึ่งในความสำเร็จ
- การตัดสินใจจะทำอะไร ควรตัดสินใจให้เด็ดขาด แล้วไม่ต้องมาคิดเสียใจในภายหลัง
- สมองมีไว้คิด...แต่ใจมีไว้รู้สึก
- สิ่งที่คนคนนึงกระทำ กับสิ่งที่เค้าเป็น อาจจะไม่สอดคล้องกัน
- อย่าใช้ ใจ ในการรู้จักกับคน ใช้สมอง และตา รับรู้แทน
- อย่าไว้ใจคนมากเกินไป สำหรับคนที่เชื่อใจ การหลอกลวง มีได้ง่ายกว่าคนทั่วไป
- สิ่งที่คุณคิด มันเป็นจริงได้เสมอ
- If you can dream, you can do it.
- มีสติอยู่กับ ตัว ไม่ต้องไปกลัวอะไร
- คดดีกับคนโง่ มันก็คล้ายๆกัน
- นกไม่มีขน คนไม่มีคุณธรรม ก็ขึ้นที่สูงไม่ได้
ประเด็นสุดท้าย
อยู่มา 19 ปีเต็มแล้ว ชีวิตคงจะไม่เป็นอย่างนี้ถ้าขาด
สำหรับผู้มีพระคุณ
- พ่อแม่ที่ให้กำเนิดเรา และเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี คงไม่ต้องพูดไรมาก รู้ๆกันอยู่ ขอบคุนมากมายฮับ
- ครู อาจารย์ ทั้งหลายที่สอนมาทั้งแต่เรายังเด็กๆ ถึงปัจจุบัน มิได้สอนแต่ความรู้ แต่ยังแน่นไปด้วยคุณธรรมและประสบการณ์ต่าง
- เหตุการณ์ต่างๆ ที่สอนให้เรารู้จักชีวิตมากขึ้นในทุกๆด้าน
และก็ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนด้วยนะ สำหรับที่พาไปเลี้ยงวันเกิดเมื่อสุกที่ผ่านมา ขอบใจ ก้อง ถึงแม้อยู่ไม่ได้แต่ก็เข้าใจเว้ย
ขอบใจ เน่า นัท ฟิวส์ แหล่ กู๊ด หมี เพชร บัวบก โบ๊ท เก่ง เป็ด บิ๊ก หมดยังวะ ?? คนที่ไม่ว่างมา ก็ไม่เป็นไรน้า ขอบใจมากๆ
รักพวกมึงจริงๆเลย
สำหรับเม้นทั้งหลายใน hi5 แมสเสจ และที่โทรมาแฮป แล้วก็ขอบคุณของขวัญทุกชิ้นนะคร้าบบ ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าเรายังไม่ลืมกัน คิดถึงทุกคนน้าคร้าบ
รักทุกคนเลยยย ฮ่าๆๆ
December 09 ความรัก....ถ้าเราเกิดมาเพื่อที่จะรักใครสักคน
คนๆ นั้นจะรักเราตอบ แต่ถ้าเราเกิดมา. . .เพื่อที่จะรักใครหลายๆ คน เชื่อเถอะว่า. . .จะไม่มีใครรักเราจริงแม้แต่คนเดียว บางครั้งความรัก อาจเดินผ่านเข้ามาในชีวิตเรา เพียงครั้งเดียวและไม่หวนกลับมาอีก เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า. . . ความรักครั้งนี้หรือครั้งไหน จะเป็นความรักครั้งสุดท้าย มีหลายคนที่เราตามหา. . .แต่ความรักก็กลับหนีไป มีหลายครั้งที่เราไม่สนใจ. . .แต่ความรักกลับเดินเข้ามา อย่า...อย่ามองข้ามใครคนหนึ่งไป เพียงเพราะหาเหตุผลที่จะรักไม่ได้ อย่า...ถามหาเหตุผลเมื่อจะรักใคร แต่ให้ถามสัมผัสจากหัวใจว่า. . .รู้สึกอย่างไร อย่า...มองหาความรักด้วยสายตา แต่ให้มองหาความรักด้วยใจ อย่า...เชื่อคำว่ารักที่ได้ยินจากสองหูทั้งสอง แต่ให้เชื่อคำว่ารักที่ดังก้องมาจากความรู้สึก และส่วนลึกของหัวใจ. . . ความรักเป็นสิ่งที่มีค่า แต่มันจะไร้ค่าถ้าไม่มอบให้ใคร หากวันนึงเราพบใครสักคน ที่มองเห็นคุณค่าความรักของเราแล้วล่ะก้อ มอบความรักให้เค้าไปเถอะ แล้วเราจะรู้ว่า. . .ความรักนั้นมีค่าและมีความหมายเพียงใด ________________________________________________________ อย่ารัก...เพราะสงสาร เขารู้คงทรมานใจ อย่ารัก...เพียงคิดว่าลองๆคบไป แต่เธอจงเชื่อใจในตัวเขา อย่ารัก...เพราะเพื่อนว่าดี เพราะคนคนนี้อาจไม่ได้รักเรา แต่รักเพราะเธอรักเขา และมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน อย่ารัก...เพียงคิดว่าพอคบได้ ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน อย่ารัก...เพียงแค่ฆ่าเวลาไปวันๆ เพราะเธอกำลังฆ่าคนคนนั้น ให้ค่อยๆตาย อย่ารักถ้าหัวใจเธอกำลังกล้ำกลืน เพราะเธอคงไม่อาจฝืน ให้ความรักมีความสุขได้ อย่ารักคนที่ผ่านเข้ามาแล้วผ่านไป แต่จงรักคนที่เธอหยุดเขาไว้ด้วยรัก อย่ารักและรีบจะผูกพัน ถ้าคนๆนั้นเธอพึ่งรู้จัก อย่าปล่อยใจ...ให้รักใครง่ายๆนัก จงดูใจกันสักพักก่อนจะเชื่อใจ อย่ารัก...ใครหลายๆคน เพราะไม่มีใครทนเป็นรองได้ แต่รักคนที่เธอพร้อมจะให้เขาทั้งหัวใจ และพร้อมจะเคียงข้างกันไป....ชั่วนิรันดร์ December 08 คนที่เรารัก Vs คนที่รักเรา (ภาค.2)ปล. อ้างอิงจาก Blog วันที่ January 28
คนที่เรารัก. . .คือคนที่ใช่สำหรับเรา แต่บางครั้ง. . .เรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่
คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราเพียงมองผ่าน แต่เขา. . .กลับมองเราอย่างใส่ใจ คนที่เรารัก. . . คือคนที่เราคิดว่าเรารู้จักเขาดี แต่แท้จริงแล้ว. . . เรากลับไม่รู้จักเขาเลย คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราไม่พยายามทำความรู้จัก แต่เขา. . .กลับพยายามทำความรู้จักเรา คนที่เรารัก. . . คือคนที่เราพร้อมจะเป็นผู้ให้ แต่สิ่งที่เราให้ . . . เขากลับไม่เคยมองเห็นสิ่งที่เราให้ไป คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราไม่เคยให้ความสำคัญมากมาย แต่เขา. . .กลับให้ในสิ่งที่ล้วนมีค่ามีความสำคัญกับเรา คนที่เรารัก. . . คือคนที่เราอยู่ด้วยเวลามีความสุข แต่เวลาเราทุกข์. . . เรากลับมองหาเขาไม่เจอ คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราไม่เคยเห็นหน้าเวลาสุข แต่เวลาทุกข์. . . เขากลับเป็นเหมือนเงาคอยเฝ้าตาม คนที่เรารัก. . .คือคนที่เราใส่ใจทุกเวลา แต่ที่แย่กว่าคือ. . . ตลอดมา "เขาไม่ได้รักเรา" คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราไม่เคยนึกถึง แต่มีสิ่งหนึ่ง. . .บอกให้รู้ว่า . . . "เขารักเรา" สำหรับคนที่เรารักบางที เราอาจจะคิดว่าแค่เห็นเค้ามีความสุข ก็พอแล้ว แต่ในความเป็นจริงแล้ว ถ้าคุณได้เจอกับมันเอง มันคงทำใจไม่ได้ง่ายๆนักหรอก ถ้าไม่ได้ตาบอดมองไม่เห็นความเป็นจริง
แต่สำหรับคนที่รักเรา อย่างน้อยๆ เราก็จะได้รับความรู้สึกดีๆจากเค้า มีคนค่อยเป็นห่วงเป็นใยเราเสมอ ทั้งๆที่เราไม่เคยให้อะไรกับเค้าเลย บางที ถ้าเราขาดเค้าไปแล้ว เราอาจจะคิดถึงเค้า แล้วแอบคิดอยู่ในใจ ว่าทำไมตอนนั้น เราไม่รักเค้า แต่มันก็สายไปแล้ว เมื่อคุณรู้ตัว
จากเวลาที่ผ่านมา ผมหาคำตอบได้แล้ว ว่าควรจะเลือกใคร ระหว่าง คนที่เรารัก กับคนที่รักเรา......แล้วคุณหละ เลือกได้หรือยัง!!! October 06 สับสนๆมาอัพสเปซแล้ว ตามคำเรียกร้องของแฟนๆ 555(ใครเรียกร้องมึงวะ - -'')
ตอนนี้ชีวิตกำลังไร้สาระสุดๆเลยหวะ (เคยมีสาระกะเค้าด้วยหรอ?)
ก็คงเป็นเพราะเราเองแหละ (เออ รู้ตัว....)
เลือกทางเดินชีวิตที่มันเรียบง่าย สบายๆ เอาตัวรอดไปวันๆ (ถ้าไม่เจออุปสรรคไร จะโตขึ้นได้ไง จิงมะ)
เจออุปสรรคไร ก็หนีซะหมด ไม่จริงจังกะไรซักอย่าง.....(แต่จริงจังกะเธอคนเดียว...55 ไม่เก่วละ)
แต่ก็นะ....ทางเดินตอนนี้มันก็เลือกไรไม่ได้มากแล้ว (พยายามหน่อยดิว้า)
ถ้าชีวิต ขาดความฝันแล้ว คนเราก็คงอยู่ไม่ได้จริงๆ (ชีวิตคนเราต้องสู้เว้ยยย)
แล้วก็ดูดิ ชีวิตตอนนี้....เปิดเทอม ก็ โดดเรียนๆ เล่นๆ ไปวันๆ ก่อนสอบ ก็อ่านสือ.......
สอบเสดก็ลืม..... แล้วจะเรียนไปไมวะ ความรู้จะประกอบอาชีพแทบไม่มี.... (จิงหวะ....)
แต่เหมือนจะคิดมากไปปะ ว่ะจะไปเอาไรมากกะชีวิต เหอๆ
จบดีกว่า งง คุยกะตัวเอง 555
ปล.อยากไปเที่ยวววว (เที่ยวบ่อยไปป๊ะ)
ปล.ปล.หาไรทำดีวะ ปิดเทอม เหมือนจะมีไรทำเยอะแยะ แต่ไมมีไรทำ
ปล.ปล.ปล. ความรักระหว่างเรามันเริ่มจากร้อย จนเหลือ ศูนย์ (5 เดือน เดือนละ 20 !?? 55+) <---- อย่า งง ๆ
ปล.ปล.ปล.ปล. เริ่มต้นชีวิตใหม่...หาจุดมุ่งหมายชีวิต เพื่อตัวเองดีกว่า.......
ปล.ปล.ปล.ปล.ปล. ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ช่วยทำให้สบายใจขึ้นเมื่อเราทุกข์ใจ
ปล.ปล.ปล.ปล.ปล.ปล. จบแล้ว ลาก่อน........... August 26 เพลง : ตัวคั่นเวลา (เจ็ตเซ็ตเตอร์)เพลงๆนี้ ขอมอบให้กับ คน ที่เป็นได้แค่เพียงตัวคั่นเวลา ในยามที่เธอเหงา
เนื้อเพลง: ตัวคั่นเวลา
อัลบั้ม: เจ็ตเซ็ตเตอร์ เธออยู่กับฉันในวันนี้ เหมือนมีแต่ตัวแต่ไม่มีหัวใจ
ฉันนั้นรักเธอ แต่เธอนั้นรักใคร ขอให้เธอจริงใจได้ไหม ถ้าหัวใจอยู่กับเขาอย่ามาสนใจ จะดีกับฉันทำไมบอกกันซักที หรือเพียงแค่เธอมีฉันเป็นตัวคั่นเวลา แม้ว่าในวันนี้จะยังรักเธอ ฉันก็ไม่อยากเพ้อและเสียน้ำตา บอกกับฉัน วันนี้ใจเธออยู่ไหน อยากรู้จริงๆ ก็อยากจะขอโทษ ขอโทษเธอสักร้อยพันครั้ง ที่ฉันนั้นทำไปฉันรู้ว่าเธอต้องผิดหวัง ในความผิดพลาดที่ตัวฉันนั้นไม่ได้ตั้งใจ อยากจะขอโทษและให้เธอนั้นให้อภัย ก็คงจะแสนลำบากน้ำตาเธอต้องไหลพราก ก็คงจะทำใจยากที่เรานั้นต้องลาจาก ความรักมันกลับกลายจากชั่วฟ้าดินสลาย ฉันอยากจะกราบขอโทษ เพราะตัวฉันนั้นทำไม่ได้ ให้เธอนั้นโชคดีมีความสุขกับชีวิต เธออย่าได้โทษตัวเองขอให้เธอนั้นหยุดคิด ทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นให้รู้ว่าตัวฉันนั้นผิด จะบอกให้เธอได้รู้ว่าตัวเธอนั้นมีสิทธิ์ ที่จะรับรู้ถึงความชั่วของฉัน แค่อยากให้เธอได้นึกถึงวันที่เรามีกันและกัน ไม่ได้เป็นแค่ความฝันแต่อาจจะเหลือเพียงความหลัง แค่อยากให้เธอได้รู้ว่าตัวฉันนั้นไม่ได้ตั้งใจ เรื่องราวตอนนี้ไม่ได้มีเพียงสองเรา เธอเห็นฉันเป็นเพียงเงาของใครคนนั้น หากวันที่แล้วมา จะเป็นเพียงแค่ความฝัน ก็ช่วยบอกกันเลยได้ไหม ถ้าหัวใจอยู่กับเขาอย่ามาสนใจ จะดีกับฉันทำไมบอกกันซักที หรือเพียงแค่เธอมีฉันเป็นตัวคั่นเวลา แม้ว่าในวันนี้จะยังรักเธอ ฉันก็ไม่อยากเพ้อและเสียน้ำตา บอกกับฉัน วันนี้ใจเธออยู่ไหน ถ้าหัวใจอยู่กับเขาอย่ามาสนใจ จะดีกับฉันทำไมบอกกันซักที หรือเพียงแค่เธอมีฉันเป็นตัวคั่นเวลา แม้ว่าในวันนี้จะยังรักเธอ ฉันก็ไม่อยากเพ้อและเสียน้ำตา บอกกับฉัน วันนี้ใจเธออยู่ไหน แค่อยากให้เธอได้รู้ ว่าเธอก็ยังอยู่ในใจฉัน (หรือเพียงแค่เธอมีฉันเป็นตัวคั่นเวลา) ฉันไม่ตั้งใจ ให้เธอต้องมีน้ำตา (บอกกับฉัน วันนี้ใจเธออยู่ไหน) .
.
.
ปล0. เพลงเพราะดีเนอะ
ปล1. ไม่ได้อัพซะนาน ซเปสเน่าไปละ....ไว้จามาอัพเรื่อยๆละ ถ้าว่าง
ปล2. ว่าแต่ จาสอบไฟนอลอีกแล้ว ต้องเนิ้ดแล้วนะนี่ จาว่างไม๊นี่
ปล3. เพื่อนๆ ตอนนี้อยากกินน้ำสปิริตอะ 55(ที่สาธารณะใช่ศัพเฉพาะหน่อย - -*)
ปล4. ขอบคุณ....สำหรับเวลาเกือบ 4 เดือน....
ปล5. บ้ายบาย.... January 28 คนที่เรารัก Vs คนที่รักเราในชีวิตคนเรานั้น คงมีคนหลายประเภทผ่านเข้ามาในชีวิตเรา ทั้งเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว คนรัก ฯลฯ สำหรับคนอ่าน ลองไปดูความหมายของมันก่อน..........  คนที่เรารัก. . .คือคนที่ใช่สำหรับเรา แต่บางครั้ง. . .เรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่
คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราเพียงมองผ่าน แต่เขา. . .กลับมองเราอย่างใส่ใจ คนที่เรารัก. . . คือคนที่เราคิดว่าเรารู้จักเขาดี แต่แท้จริงแล้ว. . . เรากลับไม่รู้จักเขาเลย คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราไม่พยายามทำความรู้จัก แต่เขา. . .กลับพยายามทำความรู้จักเรา คนที่เรารัก. . . คือคนที่เราพร้อมจะเป็นผู้ให้ แต่สิ่งที่เราให้ . . . เขากลับไม่เคยมองเห็นสิ่งที่เราให้ไป คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราไม่เคยให้ความสำคัญมากมาย แต่เขา. . .กลับให้ในสิ่งที่ล้วนมีค่ามีความสำคัญกับเรา คนที่เรารัก. . . คือคนที่เราอยู่ด้วยเวลามีความสุข แต่เวลาเราทุกข์. . . เรากลับมองหาเขาไม่เจอ คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราไม่เคยเห็นหน้าเวลาสุข แต่เวลาทุกข์. . . เขากลับเป็นเหมือนเงาคอยเฝ้าตาม คนที่เรารัก. . .คือคนที่เราใส่ใจทุกเวลา แต่ที่แย่กว่าคือ. . . ตลอดมา "เขาไม่ได้รักเรา" คนที่รักเรา. . .คือคนที่เราไม่เคยนึกถึง แต่มีสิ่งหนึ่ง. . .บอกให้รู้ว่า . . . "เขารักเรา" ข้อมูลและภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต เอาหล่ะ ที่นี้คุณเลือกได้รึยังว่า.....คนที่เรารัก กับคนที่รักเรา ถ้าคุณเลือกได้ คุณจะเลือกอะไร January 01 HaPPy New YeaR 2007HaPPy New YeaR 2007
ปีใหม่นี้ก็ขอให้ทุกคนมีความสุข ประสบความสำเร็จในหน้าที่ การงาน การเรียน ความรัก ทุกๆสิ่งเลยน้า
สิ่งใดในปีแล้วๆ ที่ไม่ดีก็ไม่ต้องสนใจ ขอให้สิ่งที่โชคดีที่สุดในปีที่แล้ว เป็นสิ่งที่ร้ายที่สุดในปีนี้
ใครมีปัญหาอะไรติดค้างจากปีที่แล้วก็อย่าคิดมาก เข็มแข็งไว้ แล้วชีวิตจะมีความสุข
ขอเปิด blog ใหม่ในปีนี้ แต่สิ่งดีๆ .................สู้ๆน้า ทุกๆคน
November 09 ร้าวัง หมดอายุ.... หมดอายุ
อุปสรรคขัดขวางแล้วเธอไม่ยอมทำอะไร...ระวังหมดอายุ
อยากเดินตามความฝันแล้วเธอก็ทำครึ่งๆกลางๆ.... ระวังหมดอายุ อยากเก่งแบบพี่ป๊อด แต่เจอปัญหาแล้วเธอก็ปอดดดดดดด.... ระวังหมดอายุ นั่งทำเซอร์...ทำติส แต่เธอไม่คิดทำอะไร.... ระวังหมดอายุ อิสระเป็นของเรา...มีอะไรอยู่ข้างสดใสไม่จบ ชีวิตมันไม่ยืนยาว... คิดอะไรก็ทำมันก่อนจะสาย นั่งรอพรสวรรค์ รอไปวันๆไม่ทำอะไร.... ระวังหมดอายุ ชีวิตไม่ไช่สิวๆ ถ้ามัวชิลลล...ก็ไม่ได้ความ.... ระวังหมดอายุ ผิดๆๆถูกๆๆกี่ครั้ง ก็ดีกว่ายังไม่ได้ลอง.... ระวังหมดอายุ อยากออกไปเปิดหูเปิดตา แต่มัวอยู่ในกะลา....ระวังหมดอายุ Free your mind Free your Soul ความฝันไม่เคยรอใคร อย่าปล่อยให้เวลาของเราหมดไป!!! "อิสระอยู่กับเรา อยากทำอะไร รีบทำ!!" เพลงนี้นี่สุดยอดเลยอ่ะ
รู้สึกเหมือนอะไรหลายๆอย่างที่เราอยากทำมันหมดอายุไปเยอะมักมาย เสียดายมาก
ถ้าเป็นไปได้อยากย้อนกลับไปในอดีตใหม่เลยหละ - -*
ตอนนี้อยากทำอะไรก็จารีบๆทำแล้วหละ ระวังหมดอายุน้า เพื่อนๆ ...... October 21 ชีวิตอนาถ13 14 15 ไปทริปกลางปีโต๊ะเทพ-สาย
16 17 18 ไปคอนโดนัท ที่ศาลายา
18 ......โดนลากไปเปิดผลสอบแถวคอนโดนัท รู้ผลออกมาแทบจาตาย..............
18 ไปค่ายลานเกียร์หลังเหตุการ์ช๊อคแบบรุนแรง เป็นการไปค่ายที่เซ็งสุดๆ ไม่อยากทำอะไรแล้ว แต่ต้องไปเพราะบอกไปแล้ว แล้วก็ไม่อยากอยู่บ้านด้วย.......
18-21 ค่ายลานเกียร์ ....เครียดเว้ย ไม่มีอารมทำไร อยากตาย.....
ทางเลือกต่อไป.......
- ซิ่วโลด(อยากสุดๆ แต่ทำไม่ได้ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง)
- ฟิตๆๆ โคตรๆๆๆๆ (จากลักษณะนิสัยส่วนตัวมันก็คงเปนไปไม่ได้....ไม่รุจาะพยายามได้แค่ไหน)
- ช่างแม่งเล่นๆเหมือนเดิม (ชีวิตก็จะอนาถสุดๆ.....)
- ฆ่าตัวตาย (อันนี้ล้อเล่น แต่น่าจาง่ายสุด 555)
August 22 อยากเที่ยว อยากเล่น ทัมไงเด -*-
แต่ถ้าทางจาต้องอ่านหนังสือแล้ว จากคาแนนกลางภาคที่ออกมา........
ตกมีนไป 3 ผ่าน 2 ชีวิต...........
คิดถึงชีวิตเก่าๆกะเพื่อนเก่าๆเจงๆ
ชีวิตที่มีความสุข ชิวๆ เรื่อยๆ ไม่มีอีกแว้วววว
ขี้เกียจเว้ยยยยย ไม่อยากอ่านหนังสือ อยากเล่น อยากเที่ยววว
เว้ยยยยยยย
เซ็งๆๆๆๆ
เบื่อๆๆๆๆ
นานๆมาอัพที แต่ไม่มีไรดีๆมาอัพเลย เฮ้อออ............. May 18 วันว่างๆอีกวันนึงอยู่บ้านว่างๆอ่ะ เลยเอารูปเก่าๆมาลงเล่น เหอๆ ดูๆกันละเม้นให้ด้วยนะ อิอิ
ปล. อยากเปิดเทอมเว้ยยย นั่งรถผ่านโรงเรียนละคิดถึง อยากเข้าไปเรียนต่ออะ............. เมื่อไหร่จาได้ที่เรียนว้า April 25 6 Years In DeBSiRinมาละคราบบบ หลังจาดองไว้นาน ก็ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจาอัพวันปัจฉิมของโรงเรียนอ่ะ แล้วทีนี้ ช่วงนั้นติดสอบ anet onet พอดีเลยดองไว้ก่อน ทีนี้ก็เลยนานเลย อิอิ มาเข้าเรื่องเลยดีก่า
วันนั้นเป็นวันสอบวันสุดท้าย วันสุดท้าย วันที่จะมาโรงเรียนในฐานะนักเรียน
โอ้......6 ปีในนี้ มันช่างเร็วยิ่งนัก นึกกลับไปเมื่อวาน ยังเหมือนพึ่งเดินเข้ามาสมัครเรียนอยู่เลย
เราก็เข้ามาเรียนโดยสมัครเข้าแบบพื้นที่อ่ะ พอเข้ามาก็ได้ยินคนเค้าพูดๆกันอ่ะ ว่าพวกเด็กพื้นที่อ่ะ ไม่ดี ส่วนมากจะทำตัวเกเร อืมมม เราก็คิดอ่ะ ว่ามันเก่วด้วยหรออ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจเลย ว่ามันเก่วตงไหน เหอๆ พอดีเพื่อนๆกะเราที่เป็นเดกพื้นที่ มันดีกันหมดอ่ะ จามีก็ส่วนน้อยเอง เหอๆ ช่วงนั้นจำได้ เข้ามาเรายังเป็นเดกๆอยู่เลยอ่ะ ความคืดก็เดกๆ นิสัยก็เดกๆ เหอๆ ไร้เดียงสาน่ารักมากๆเลย 55+ แตกต่างจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง!!! ขอตัดมาตอนที่สมัครเรียนก่อนเพื่อจาได้รู้ว่าตอนนั้นยังคิดไรเปนเดกจิงๆ
ช่วงนั้นมีพี่เรียนอยู่เทพศิรินทร์ก่อนอ่ะ ละเราก็มานั่งเล่นรอพี่บ่อยมากๆ ตั้งแต่ ป.4 ป.5 เลยมั้ง ก็มานั่งเล่นบ่อยๆรู้สึกมันสงบดีอะ บรรยากาศดีมากๆ ก็คิดไว้อยู่แล้วว่ายังไง ม.1 ต้องมาเข้าที่นี่แน่ๆ และแล้วก็ถึงวันนั้น.......ปรากฎว่าแม่ให้ไปสอบที่สวนกุหลาบอ่ะ เหอๆ ไม่เข้าใจว่ามันดีกว่ายังไงแฮะๆ ก็ไปสมัครพื้นที่ที่เทพศิรินทร์ไว้เผื่อด้วย แต่ด้วยความเป็นเดกจัด 555 แม่อยากให้สอบก็สอบ แล้ววันสอบครับ ข้อสอบรู้สึกว่าจาเปนแนวๆวัด iq eq รึไรเนี่ยแหละ ก็ไม่รุทำได้หรือไม่ได้อ่ะ พอดีไม่อยากเข้าแฮะๆ พออ่านโจทย์ปั๊บ คิดว่าจาตอบข้อไหนก็กาหลบมันซะ 555 งี่เง่าจิงๆเลยตอนนั้น จิงๆกามั่วไปก็ได้ 555 เสียเวลาคิด ละสุดท้ายก็ได้เทพศิรินทร์สมใจ 555 เข้ามาวันแรก รู้สึกจะมีวันปฐมนิเทศก่อนม้าง ก็ได้รู้จักเพื่อนคนแรกของ รร.เลย เศรษฐกิจนั่นเอง
เลขประจำตัวติดกันอะ ปฐมนิเทศเลยนั่งติดกัน เหอๆ ช่วงแรกๆก็ไร้สาระไปวันๆมากเลย เรียนก็ไม่ค่อยได้เรียนมั้ง เล่นๆ นอนๆไปวันๆ เหอๆ และแล้วอยู่ดีๆ ม.2 เกรดมานก็ดันขึ้นมาอ่ะ ไม่รู้เพราะอารัย เหอๆ พอดีช่วงนั้นตัดแว่นใหม่ด้วยมั้ง เลยมองเหนไรชัดเรียนรู้เรื่องมากขึ้น เหอๆ พอขึ้นม.3 ก็เลยโดนเด้งมาอยู่ห้อง 10 ปามานว่าห้องควีนอ่ะ ตอนนั้นก็มี นั่งคุมหลังห้องเช่นเคย บรรยากาศห้องเรียนรู้สึกมันแปลกๆไปจากเดิมเลยอ่ะ ตอนแรกๆก็ไม่ชอบเท่าไหร่ ตอนนี้โคตรชอบเลย อยากอยู่อย่างนั้นตลอดไป เหอๆ รู้สึก ม.3 จาทำให้เราได้โตขึ้นหน่อยนึงอ่ะ ช่วงนั้นมีอ.ทิพย์วรรณมาติวเลขให้อ่ะ เราก็ไม่รู้ไร มีเรียนก็เรียนๆไปอ่ะ
ช่วงนั้นก็มีอาจารย์ยุวดี อาจารย์ประจำชั้นสนับสนุนด้วย เลยทำให้เราติด สอวน. คอมเลย พอเข้าไปค่ายแรกๆ นี่เบื่อมากเลย เหอๆ เรียนไรม่ะรุ ลืมไปแล้ว 555 ก็มีอ.อ้วน มาติว turboC ให้ก่อนเข้าค่ายอ่ะ ในค่ายไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ติดค่าย 2 ได้ก็คงเพราะเรียนจากอาจารย์อ้วนอะ ฮุๆ ยังไงก็ขอขอบคุณอาจารย์ทั้งหมดไว้เลย และผมยังระลึกถึงคุณอาจารย์ตลอดครับ อาจาร์ยทัมให้ เด็กคนนึงที่ไม่มี่อะไรในชีวิต ได้มีทางเลือกขึ้นมาทางนึงก็ขอขอบคุณอาจารย์มากๆครับ ตัดมาช่วงเทอมแรกๆของ ม.3 ก็มีประกาศรับสมัครมหิดลอ่ะ กะจะสมัครไปแล้วเหมือนกัน แต่ด้วยตอนนั้น
รับอะไรดีๆมาจากโรงเรียนเยอะแล้ว ก็อยากจะตอบแทนพระคุณบ้าง ก็เลยตัดสินใจฉีกใบสมัครทิ้ง เหอๆ (สมัครไปก็ไม่รุจาติดป่าวเลย 555 ) ละพอมาช่วงปิดเทอม 2 ก็ไปเข้าค่าย 2 สอวน. คอม ต่อ โดยค้างที่ ม.ธ ศุนย์รังสิต หอในมานอ่ะ ตอนแรกก่อนไปก็หวั่นๆเหมือนกัน เปนไรไม่รู้ ไม่เคยไปค้างที่อื่น นานๆเลย ตอนนั้น เหอๆ ละไอ้ที่เรียนๆก็ไม่รุเรื่อง 555 พอไปถึงก็เจอรุ่นพี่ลากไปเล่นไพ่ด้วยเลย ฮุๆ จากเล่นไพ่เปนแค่ ไม่กี่อย่างก็เรียนรู้มาเกือบหมดเลย ฮุๆ พอเวลาที่เค้าให้เรียน ก็ไม่รู้เรื่องตามที่คาดไว้ 555 แต่ละคนแม่งเก่งๆ ทั้งนั้นเลย เราก็เลยไปเล่นเกมแทนดีกว่า เหอๆ สนุกมากมาย ก็คิดปามาณว่าเราแค่ ม.3 เองอ่ะ คนอื่นเค้า โตกว่าทั้งนั้นเลย คงสู้ไรไม่ได้ ก็เลยหาประสบการณ์ไรใหม่ๆ ดีก่า ปีต่อๆไปค่อยมาเรียนใหม่ได้ อิอิ ช่วงเย็นก็ไปตีแบตกะพวกรุ่นพี่เค้า มีสนามของมหาลัยอ่ะ ที่เรียกว่า inter zone ตีกันแบบทรหดมากอะ วันนึงปามาน2-3 ชม.เหอะๆ บางทีม่ะมีคนก็ไปตีกะพวกเดกมหาลัยที่มาเล่นกันก็แบบ แต่ละคนแม่ง เก่งๆทั้งนั้นเลย จากที่เราเล่นม่ะค่อยเปนก็เลยแบบเริ่มยกระดับขึ้นมา ตอนนี้ก็ค่อนข้างมั่นใจแล้วหละ ฮึๆ ใครสนใจจาเล่นด้วย บอกได้นะ ^_^ ตอนนั้นก็ได้เรียนรู้อ่ะไรมากมายเลยอ่ะ อยุ่กะพวกพี่ๆซะส่วนมาก ก็เลยทำให้ความคิดเราคงเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ได้ประสบการณ์ไรดีๆมากมายเลย ตอนจากลับก็ไม่อยากกลับ เลย 555+ (แต่ช่วงนั่นสอบ ทำไม่ได้เลยแฮะ เหอๆ ก็คิดอยู่ในใจ ปีหน้าเจอกัน ฮึๆๆ) พอเข้าค่ายเสด ช่วงนั้นรู้สึกจะมีสอบเตรียม ก็ไม่กะสอบแน่ๆอะ คิดก็คิดเหมือนเดิมอ่ะ อยากอยู่รร. นี่ต่อ อิอิ
ตอนนั้นก็ค่อนข้างมั่นใจเหมือนกันอ่ะ ถ้ามีเวลาเตรียมตัว ละไปสอบ ความรู้ มันแน่นมาก ต่างจากตอนนี้ โดยสิ้นเชิง T_T พอขึ้น ม.4 อยู่ห้อง 6 เพื่อนๆบางคนก็โดนเด้งออกไปอ่ะ บรรยากาศก็ยังน่าอยู่เหมือนเดิม ตอนม.4 นี่มีกิจกรรม
เยอะมากมายอ่ะ เริ่มแรกเลยก็มีอาจารย์ นพมาตร กะอ.ดวงกมล จัดค่าย ให้ ฮึๆ ยิ่งติดใจค่ายอยู่ เริ่มมี ความชอบในการทำกิจกรรมมากขึ้น การเรียนก็ปล่อยๆสบายๆเหมือนเดิม ตอนนั้นก็เลยสอบ สอวน.ไม่ติดเลย 555 โง่จิงๆเรา T_T เสียดายเลยอะ ถ้าติดไปคงสบายก่านี้ ก็เลยไปค่าย robot แทน ของลาดกระบังจัด เปนค่ายแรกเลยอ่ะ ที่เขียนตอบไปแล้วติด หลังจากนั้นก็ล่าหาค่ายไปทั่ว เทอม2 ก็ไปค่าย มหิลดล ค่ายเยาวชน ไปกะเน่า กะค่ายวิศวะมหิดล ไปกะเน่ากะก้อง 2 ค่ายนี้สันทนาการมันมากๆ ความรู้ไม่มีเลย 555+ (จิงๆก็ไม่มีความรู้ทุกค่ายอ่ะ เหอๆ ไปเอาประสบการณ์ + เพื่อนๆ มากก่า) พอปิดเทอม 2 ก็ไปค่าย hypercube ของลาดกระบังมั้ง ถ้าจำไม่ผิด ....... ค่ายนี้ไปกะบัวบก. เอ่อ ละก็มี e-camp ของจุฬาอีก อันนี้ไปกะ ฮาเล่ ช่วงนั้นนี้แบบ แทบไม่ได้พักเลย 555 ไปค่ายมากกว่าอยู่บ้านอีก กะลังบ้าค่ายเลย เออ ละมีค่าย SRC อีกๆ ไปกะ โอ๊ต นัท บิ๊ก ลิง..... (ลืมใครไปป่าวหวา)..... เออพวกนี้ก็ไปม่ออย่างเดียว อิอิ ช่วงนั้นปิดเทอมก็ได้ข่าวว่ามีเพื่อนๆ จาโดนเด้งๆออกไปเยอะเหมือนกันอ่ะ ก็ไม่อยากให้ไปกันเลย T_T ถึงจะยังเจอๆกันอยู่ แต่มันก็เหมือนมีอะไรมากั้น ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยอ่ะ พอเปิดเทอมมา ม.5 บรรยากาศห้องก็ เปลี่ยนๆไปด้วย ช่วงแรก ก็เซ็งๆอ่ะ แต่มาเรื่อยๆก็ ok เปิดเทอมมาช่างนึงก็ต้องมีทำค่ายให้น้องๆ ม.4 อ่ะ ตอนนั้นนี่อยากมากๆ เลย ก็ทำไปเต็มที่เลย เป็นค่ายเดียวเลยมั้งที่เต็มที่ 55+ พอเปิดเทอมมาช่วงนึงก็ไปค่าย knowledge ของที่ รร. จัดขึ้นอีกอ่ะ เปนปามานว่าค่ายผู้นำของ รร. มั้ง ค่ายนี้มันมีสาระไปอ่ะ ไม่ค่อยชอบอิอิ แต่ก็ทำให้ได้อะไรดีๆมาเหมือนกัน
พอมาช่วงเทอม 2 ก็ลงสมัครเปนกรรมการนักเรียนอ่ะ มีช้อยหัวโตเปนประธาน 555+ ได้นั่งทำป้ายหาเสียงกัน ละก็
เดินหาเสียงกันกับเพื่อนๆ สนุกมากมาย ยังไงผลออกมาไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร ได้มีประสบการ์ร่วมกันก็พอแล้วว จิงม่ะ เพื่อนๆ หลังจากนั้นมาเราก็ได้ทำงานร่วมกันในฐานะสภานักเรียนหนิ อิอิ (ขอโทษนิดนึง ที่ช่วยอะไรไม่เยอะเท่าไหร่) ต่อจากนั้น .....แล้วๆ.....ๆ.....ช่วงนี้ลืมแฮะ มีไรอีกหว่า อ่อ ม.5 สอบสอวน. อีกรอบ ติดแล้วๆ เหอๆดีใจ
แต่มันปีสุดท้ายแล้วอ่ะ ไม่มีเผื่ออีกแล้ว กลัวๆเหมือนกัน แต่ม.5 แล้วก็ดีอ่ะ เรียนๆแล้วค่อยรู้สึกสบายๆหน่อย ไม่ยากเหมือนตอน ม.3 - -'' ไม่รู้เปนเพราะไร พอเข้าค่าย 2 ปีนี้เค้าไม่มีงบให้พักพอค้าแล้วอ้ะก็เลยต้องเสียตังเอาเอง ไปนอนหอเอเชียนเกม สบายมากๆ เรื่องตังก็ไม่เปนไร รร. ออก อิอิ สบายมากๆอ่ะ เหอๆ ห้องแอร์ มีอุปกรพร้อม (อ่อลืมก่อนหน้านี้ เคยมานอนนี้แล้ว มาเข้าค่ายวิทยาศาสตร์ของ มธ. อ่ะ) เรียนก็เรื่อยๆอ่ะ ไม่ยากเหมือนคราวที่แล้วเลย แต่ปีนี้ พวกรุ่นน้องมานไม่ค่อยออกกำลังกายกันเลยอ่ะ เอาแต่เล่นเกม - -'' วันๆเลยไม่ค่อยมีไรทำ เหอๆ เรียนคราวนี้มีแอบดีใจเลกๆด้วยเหอๆ อ. เค้าให้ส่งโปรแกรมไรม่ะรู้ ละได้รางวัลด้วยอ่ะ อิอิ เป็นแก้วน้ำธรรมศาสตร์ ได้อยู่ 5 คนมั้ง จำไม่ได้อ่ะ แฮะๆ ปามานว่าคนอื่นเขียนแล้วคอมมันตรวจไม่ได้มั้ง อืมมม..... พอวันสอบคับ ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก......แบบว่าค่อยข้างมั่นใจอ่ะ ตอนเค้าสอนก็ ok หมด แต่ก็กลัวๆอ่ะ มันโอกาส สุดท้ายแย้ว นอนไม่หลับเลย - -* ก่าจาหลับไปก็ไม่รู้กี่โมง พอมาสอบ เจอโปรแกรม ox อ่ะ เหอๆ อันนี้เคยเรียน ไปแล้วด้วย ตอนเข้าค่ายตอนม.3 แต่ก็เบลอๆ พิมผิดพิมถูกอ่ะ (อันนี้โคดเซ็ง) ปามานว่าตัวแปร I เป็น J J เปน I แบบเสดหมดแล้ว แต่มันหาที่ผิดไม่เจอ เหอๆ หมดเวลาปั๊บนี่โคดเศร้าเลย T_T คิดว่าโอกาสติดน้อยมักๆๆๆ แต่แบบเค้าบอกว่าจาตัว Source code ก็เลยสบายใจขึ้นมาหน่อย ละปีนี้เค้ารับเพิ่มเปน 18 คนด้วย ไปแข่ง สอวน. ระดับปาเทดอ่ะ ก็เลยคิดว่ายังมีโอกาส ........(ตอนนั้นก็ยังไม่รู้ว่าผิดตรงไหน พอกลับมาบ้าน นั่งดู ถึงจารู้ ว่าพิมผิด >,<) พอปากาดผลก็ยังโชคดีอ่ะ เหอๆ ได้ที่ 16 จาก 18 เกือบไปแล้วเรา >,< ถ้าไม่ผิดน้า แง่งๆ คนเสดสมบูนเลย มีมะเยอะด้วยอะเสียดาย เหอๆ สอบค่ายแรกก็เสียดายเหมือนกันอ่ะ T_T จัมสูตร absolute ไม่ได้ 555+ โง่โคดๆเลยอ่ะ ไม่งั้นอาจจาได้ที่ 1 ไปแล้ว อิอิ ก็ห่างจาที่ 1 ปามาน 5 คาแนนมั้ง (ขอฝันหน่อย 55+) พอช่วงเมษาฮับ ก็ไปค่ายอีกที่ เกษตร ปามาน 4 วันสอบ 2 วัน พลาดอีกแล้ว 555 อ่านโจดผิด โง่ตลอดเลยย T_T ผลออกมาก็ได้ที่ 15 อ่ะ งึมๆ ก็ดีละหละ ได้เข้าไปสอบ สสวท. พอสอบเสร็จวันสุดท้ายเค้าก็พาไปดรีมเวิลอ่ะ มันส์ดี พอช่วงๆใก้ลเปิดเทอมครับ ก็มีค่ายรับน้อง ม.1 เข้ามา ความจริงเค้าต้องให้ กนร. ทัมอ่ะ แต่...(บอกไม่ได้)
เราก็เลยเข้ามาทำกันแทน ก็ดีใจๆ ได้ทำงานร่วมกะเพื่อนๆอีกแล้ววว เราไปเป็น staff คุมน้องห้อง 1/9 อ่ะ ห้องของอาจารย์ดวงกมล อิอิ เป็นห้องโครงการพิเศษของรร. ด้วย น่ารักกันจิงๆเลย เด็กห้องนี่ 555 ช่วงนั้น นี่สนุกมากมาย (เพลง อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้อยู่กับเราไปนานๆ ไปฟังดู ซึ้งมากๆ) แต่แล้วก็เกิดเรื่อง ไม่คาดฝันขึ้น เราไปเดินตกถนนในปามานวันที่ 2 อ่ะ ข้อเท้าพลิก เอ็นฉีก อ๊ากกก ต้องกลับบบ้านเยย T_T ยังอยากทำค่ายต่อเลยอ่ะ ตอนนั้นก็คิดว่าโอกาสหย่างงี้มันคงไม่มีบ่อยๆ เสียดายมากๆอ่ะ พอเข้าโรงบาล เข้าเผือกเสร๊จกลับบ้านมา น้ำตามันไหลออกมาเลยอะ T_T มันก็ไม่รู้เป็นไรอธิบายไม่พูกเหมือนกัน แต่ยังอยากอยู่กะเพื่อนๆอ่ะ ก็ไม่รู้ทำไมเศร้าถึงขนาดนั้น งงเหมือนกัน T_T พอเปิดเทอมมา เราเปิดช้ากว่าคนอื่นเค้าวันนึงอ่ะ ก็ใส่เฝือกอยู่ ลำบากมากมาย ตอนนั้น เดินลำบากมากๆ 555+
พอมาถึงโรงเรียน มันเหลือที่นั่งอยู่ที่เดียวอ่ะ ข้างหน้าๆหน่อย คือปรกตินั่งหลังมาตลอด ......แบบว่าซึ้งเพื่อนเลย อุตส่าบอกให้จองที่ไว้ให้ แม่ง งี้ไม่ต้องจองให้ก็ได้ พอมาถึงคาบเคมี........ก็แบบเค้าจุดกลุ่มกันไปแล้วอ่ะ แล้วไปถึงปามานว่าอยู่กลุ่มสุดท้ายที่มันเป็นเศษๆไม่มีใครเอาอ่ะ แม่ง โคดซึ้งเพื่อนอ่ะ..........คงคิดว่ากุไม่ได้คิดไร แต่มันก็........นะ........ไม่อยากพูด สราด......... มาต่อ..... ม.6 ต้นๆเทอมก็มีค่ายของ ม.4 อีกเหมือนเดิม พอดีไม่อยากทำแล้วอ่ะ ไม่รู้เป็นไร เตรียมตัวสอบ สสวท
ด้วยมั้ง เลยช่วยค่าย ไม่ค่อยมากอ่ะ ก็เตรียมตัวๆ สอบ ได้ข่าวมาว่าถ้าสอบติดจามีโควต้า วิศวะคอม จุฬาให้ด้วย ก็แบบค่อนข้างตั้งใจอ่ะ โดดเรียนก่อนสอบอาทิตย์นึงเลยด้วย - -* หนังสือเพื่อนเค้าอ่านเอนกันก็ไม่ได้อ่านอ่ะ - -'' พอสอบๆไปก็พอทำได้อ่ะ ไม่ยากมาก พลาดก๋มีอยู่ส่วนนึงอ่ะ แต่ไม่มากเหมือนกับที่แข่งช่วงปิดเทอม สอบเสด ก็มีความหวังเลกๆอ่ะ จริงๆก็ไม่ได้พลาดไรมากมายอ่ะ ..............รอลุ้นวันปากาดแทบตาย ................... พอปากาศปั๊บ.........ค่อยๆดูๆ............เอ่อ.........หน้านึงผ่านไป................2 หน้าผ่านไป................. หน้าสุดท้าย.............. เอ่อ...........แทบช๊อค .......ไม่ติดอ่ะ T_T แบบ........เอ่อ ไม่ได้พลาดไรมากอ่า ขนาดที่แข่งระดีบปาเทด พลาดมากๆยังได่ที่ 15 เลย โคดเศร้าอ่ะ ตอนนั้น หนังสือก็ไม่ค่อยได้อ่านเลย ก็แบบ เริ่มปลงกะชีวิตไม่รู้จาทำยังไง กิจกรรมอะไรก็ไม่ค่อยจาทำแล้ว ......เหมือนชีวิตกุ จบแล้ว ปามานนั้น จนสุดท้าย ก่อนสอบ พฐวิศวะอาทิดนึงอ่ะ..........เริ่มมาอ่าน -*- มีปาสิด กะนัท มาช่วงเล่น rag เถื่อน อีก 555 ผลออกมาก็..... 47 คาแนน เหอะๆอนาคตดับวูบ................... เวลาสอบกลางภาค ปลายภาค บางวิชาก็ขี้เกียจอ่านแล้วอ่ะ ก็เลยเริ่มๆ ลอกละ 555 ปามาน ม.5 ลอกกันเป็นแก๊งเลย 555+ แถวในห้องก็จา มี โอ๊ต เรา โอ๊ค เป็ด ตุ้ย jonk ทั้งแถวจารอเป็ดคนเดียว เหอๆ พอเสดแล้วจากระจายไป 2 ฝั่ง
เปนอะไรที่ชั่วมาก 555 ละยิ่ง ม.6 เริ่มมีเทคนิคแพรวพราวมากขึ้น เริ้มมีการกระดิกเท้าเป็นรูปแบบ แสดงถึงข้อ 1 2 3 4 จนถึงวันสอบวันสุดท้าย ช่วงพักกลางวัน เริ่มละลึกถึงความหลัง กับการสอบ(ลอก)ครั้งสุดท้าย เพชรเดินถือกล้องมาพอดี เลยมีการถ่ายเทคนิคการลอกทั้งหมดไว้ เพื่อเป็นที่ละลึก 555+ สำหรับวันสอบวันสุดท้าย ก็จามีงานปัจฉิมตอนเย็นอ่ะ มีจัดงานเลี้ยงที่สนามบาส ก่อนหน้านั้นหลังจากสอบเสร็จก็
เข้าไปห้องประชุม คุยไรกัน ลืมไปแล้ว.... พอถึงเวลาก็มีงานเลี้ยงกัน แย่งกันกินอย่างมันส์อะ เหอๆ ก็มีการเปิดภาพกิจกรรม ระหว่างปีขึ้นมาดู แล้วก็มีบางคนขึ้นไปร้องเพลง ระหว่างนั้น ก็มีถ่ายรุปเล่นกัน
บางคนก็เขียนเฟรนชิพ บางคนก็เขียนเสื้อกัน
........คงจะเป็นบรรยากาศสุดท้ายที่จะอยู่ร่วมกัน ได้สังสรรค์กันตามภาษาเด็กนักเรียน คุยเล่นกันสนุกสนาน ........หลังจากนี้คงจาไม่มีอีกแล้ว มาเจอกันก็คง อยู่ในบรรยากาศอื่น ที่ไม่เปนอย่างนี้ .........พอกินกันเสร็จเรียบร้อย ก็เริ่มร้องเพลงที่มีความหมายดีๆ แล้วก็ไปไหว้สิ่งศํกดิ์สิทธิ์รอบโรงเรียน.........เป็นบรรยากาศที่เศร้ามากๆ เหลืออีกไม่กี่นาทีแล้วที่จะต้องเดินออกจากเทพศิรินทร์ไป ชีวิต 6 ปีกำลังจาสิ้นสุดลงแล้ว............................ ............................................................................................................................... สุดท้าย ทำพิธีหน้าแม่รำเพย กับ รัชกาลที่ 8 ร้องเพลงประจำโรงเรียน เสร็จก็รับของที่ละลึก เป็น กรอบรุปกับเหรียญ แล้วก็เดินออกนอก โรงเรียน อ้อมมาเข้าอีกฝั่งนึง มารวมตัวกันใหม่ฝั่งตึกแม้น เพื่อที่จาบูมครั้งสุดท้ายให้กับโรงเรียน ในฐานะนักเรียนของที่นี่ เสร็จแล้วห้องเราก็เตรียมจะถ่ายรุปกันเปนครั้งสุดท้ายร่วมกะอาจารยุพาอ่ะ ละก็บูมให้อาจารย์ ด้วย เหอๆ ระหว่างรอเวลาก็ เดินไปกอดเพื่อนๆหลายๆคน แต่ละคนก็ร้องไห้กันหมดเลยแบบ บรรยากาศไม่ไหวแล้ว .................................................................................................................. พอถ่ายรุปเสร็จก็ลาจากกับเพื่อนๆอะ.........ไม่อยากจบเลยยยยย...........แล้วเจอกันใหม่น้า เพื่อนๆทุกคนนนนน เสร็จแล้วเราก็มีงานกะพวกสภานักเรียนต่ออ่ะคือน้องๆเค้าจาทำพิธีลาเรามั้ง ละก็มีพวกรุ่นพี่มาผูกสายศิญจ์ให้ แบบซึ้งมากมาย......... พอเสร็จละก็ไปดูรูปๆที่ถ่ายกันระหว่างที่ทำกิจกรรมร่วมกันมาทั้งหมดอ่ะ รุปเก่าๆทั้งนั้น ดูแล้วคิดถึงอะ....... พอถึงตี3 ก็ไปกินข้าวกันที่เยาวราช - -* ละก็กลับบ้านนอนปามาน 6 โมงเช้า ....... ชีวิต 6 ปีก็จบลงเท่านี้.......ชีวิตที่เกิดขึ้นจากที่แห่งนี้ ความเป็นคนที่มาจากที่แห่งนี้ ความรู้ที่รับมาจากที่นี่ และสุดท้าย
ประสบการณ์ต่างๆที่ได้จากโรงเรียนนี้ ขอสัญญาว่าจะไม่ลืมสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น จะดูแลน้องๆ รักเพื่อนๆ แล้วเคารพโรงเรียน ตลอดไป รู้สึกว่ายาวมากๆ คงจาไม่มีคนอ่านจนจบอ่ะ ถึงยังไงก็ช่วยๆกันเม้นหน่อยน้า ขอบคุณคราบ February 08 FrIeND FoREvErกว่าจะรัก
XYZ แต่ก่อนนั้น... ฉันยังแปลกใจ ที่เห็นใครล่ำลาจากกัน ด้วยการร้องไห้
แต่บัดนี้... เมื่อเราต้องไป ก็ถึงวันที่ฉันเข้าใจ ว่าเพราะอะไร
เมื่อเราต้องไป... พบเพื่อนใหม่ ซึ่งอาจ ไม่มีใครเข้าใจเราเหมือน เพื่อนคนเดิม
**กว่าจะรัก... เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจ ต้องใช้เวลา
ใช้เพียงมองตากันเมื่อไร
อยากจะคิด... ต้องจากกัน เป็นแค่ฝันแต่ความจริงนั้น
เรายังอยู่เคียงข้างกัน ... ดั่งวันวาน...
ก่อนจากกัน... ฉันมาบอกลา ด้วยน้ำตาที่มันเอ่อล้น อยู่เต็มหัวใจ
อยากบอกเธอ... บอกเธอด้วยใจ ว่ารักเราจะมีให้กัน อย่างนี้เรี่อยไป
แล้วเราจะมา... พบกันใหม่ จะกลับมา ร่วมทุกข์สุขกันให้เหมือน เมื่อวาน ...
* กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจ ต้องใช้เวลา ใช้เพียงมองตากันเมื่อไร อยากจะคิด ต้องจากกัน เป็นแค่ฝันแต่ความจริงนั้น เรายังอยู่เคียงข้างกัน ดั่งวันวาน ( ซ้ำ * , * , * ) 9 Feb 2006 // 9 ก.พ. 2549
วันนี้ไปโรงเรียนเรียนวันสุดท้ายแล้ว
ก็แน่นอน อาจารย์ส่วนมากก็ไม่มีอะไรจะสอนแล้ว....
ถึงบางคนจามีสอน ทุกคนในห้องก็ไม่เรียนกันแล้ว - -''
บางคนเขียนเฟรนชิพให้เพื่อน... บางคนทำขอสอบ ... บางคน นั่งคุยเล่นกันเป็นครั้งสุดท้าย.....
บรรยากาศต่างๆเหล่านี้คงไม่มีวันย้อนกลับมาอีกแล้ว
จะมีก็แต่เพียงในความทรงจำเท่านั้น......
เพื่อน......ที่อยู่กันมานานถึง 6 ปี เมื่อที่เวลาต้องจากกัน
มันค่อนข้างที่จะทำใจยากยิ่งนัก
"เราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่......." เป็นคำถามที่มิอาจมีใครรู้คำตอบที่แน่นอน
แต่ยังไงก็ยังมีความเชื่ออยู่เสมอว่า...แล้วเราจะได้พบกันใหม่...แน่นอน!!!
10 Feb 2006 // 10 ก.พ. 2549
วันนี้มีงานอำลาอาลัย (ประมาณว่าเข้าแถวในสนาม ละก็พิธีต่างๆในสนาม) มีพี่บูมให้น้อง
แล้วก็น้องบูมให้พี่ (พี่บูมรู้สึกจาดังกว่าน้อง 5 ระดับอีก....) แล้วสุดท้ายก็ร้องเพลง "ลาแล้วเทพ"
เทพศิรินทร์ ถิ่นสถาน ทั่วทุกกาล ผ่านแลเห็น รักกันเช่นพี่น้อง ปรองดองกัน ดอกรำเพย ที่เคยเห็น ทุกเช้าเย็น ติดตรึงใจ ถึงตัวไกล แต่ใจคนึง จากแล้วไกลห่าง ขอจงวางใจไม่เป็นอื่น รักยั่งยืน ทุกคืนวัน สุดกลั้นฤทัย ไม่เคยเคือง เขียวและเหลือง รักรุ่งเรือง ในดวงใจ ถึงตัวไกล แต่ใจคร่ำครวญ ร้องกันม่ะค่อยซึ้งเลยอ่ะ เหอๆ ม่ะรู้ทำไม T_T.....พอเสร็จแล้วก็เดิไหว้อาจารย์ทั่วโรงเรียนแล้วก็เดินออก
ไปเข้าวัดต่ออ่ะ ตอนออกก็มีน้องๆยืนลากันเป็นแถวๆ เหอๆ ม.1 ม.4 ม.5.... รู้จักทั้งนั้นเลย
เดินออกก็เหมือนคนดัง ไหว้+จับมือ กันตลอดทาง เหอๆ เป็นภาพที่ปลื้มสุดๆเลย.....
พอเข้าวัดไปแล้ว ไอ้โมโทรมาเรียก เหอๆ ให้ไปรับโล่สภานักเรียน
เซ็งเลยยย อยากเข้าวัดอ่า ครั้งสุดท้ายแล้ววว แล้วสุดท้ายยังต้องนั่งรอตั้งนานจนเค้า
ทำไรกันในวัดเสร็จเดินออกมา แล้ว เรายังนั่งรออยุ่เลย
แม่ง....รู้งี้อยู่ในวัดก่อนดีกว่า >,<.......พอรับเสร็จก็กลับเข้าห้อง.......
ถ่ายรูปๆๆๆๆ เขียนเฟรนชิพๆๆๆๆ มันส์มากก บรรยากาศสุดท้ายที่ได้อยู่กะเพื่อนแล้วว ปามาน 2 ชม.
อาจารย์ยุพาเลี้ยงข้าวด้วยวันนี้ เหอๆ......จนถึงประมาณบ่ายโมงมีแข่งกีฬากรีฑา 14 ห้อง เหอๆ ไปเชียร์ๆๆๆ
ไม่มันส์เลย เชียร์กีฬาแบบไม่ค่อยมีอารมกัน เหอๆ เรื่อยๆ แต่สุดท้าย ได้รางวัลเชียร์ที่ 3 ได้ไงม่ะรู้ 55 งงเลย
จบแล้วก็เตะบอลๆๆๆๆๆ 555 ถ่ายรุปทีม ถ่ายรุปรวมครั้งสุดท้าย ละก็กลับบ้านนนน 555
เพื่อนๆ เจอกันใหม่ วันสอบ......
February 01 หนึ่งในล้านเนื้อเพลง: หนึ่งในล้าน อัลบั้ม: สไนเปอร์ อาจเหมือนว่าฉันเป็นคนเข้มแข็ง และไม่แสดงให้ใครได้รู้ความจริง ว่าข้างในเป็นอย่างไร แต่รู้ไหม (ก็วันนี้) มันเหน็บหนาว มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้ ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้ อีกนานสักเท่าไร โลกนี้มีคนตั้งกี่ล้านคน แต่ฉันคือคนที่ต้องเหงาใจ หนึ่งในล้าน มีบ้างไหม แค่เพียงใครสักคนที่มาเข้าใจ หนึ่งคนไม่ขอมากไปใช่ไหม บอกฟ้าข้ามไปหาเธอ ว่าฉันรออยู่ อยากพบเจอ เธออยู่ไหน แต่รู้ไหม (ก็วันนี้) มันเหน็บหนาว มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้ ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้ อีกนานสักเท่าไร หนึ่งคนที่ฉันรอมีจริงใช่ไหม January 26 บันทึก Kaochonkaiวันที่ 21 มกราคม 2548 (วันเกิดอ่ะ เป็นวันเกิดทีเศร้าที่สุดเลยในรอบ 18 ปี )
ตี๊ดๆๆๆ ๆๆๆๆ ทันทีที่ตื่นเพราะ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ในใจคิดเลยว่า
โอ้อนิจจา ถึงเวลาแล้วหรือนี่ที่ต้องออกรบ มีเสียงวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา
ว่า ม่ายอยากปายเว้ยยยยย ไม่อยาไป!! 5 นาทีหลังจากนั้นก็ได้ตัดสินใจ
อย่างเด็ดเดี่ยว ลุกขึ้นไปทำภารกิจส่วนตัวพร้อมลุย ในสมรภูมิรบเขาชนไก่
เป็นเวลา 5 วันรู้สึกจาตื่นสายไปหน่อย ไปถึงเค้าเขาแถวกันพอดีเลย......
แล้วเค้าก็ให้พักแป๊ปนึง แล้วก็จัดแถวขึ้นรถเลย....แน่นอน ในรถก็นอนอย่างเดียว
เหอๆ ตื่นมาก็ถึงจุดลงรถจุดแรกพอดีก็เดินลงไปเข้าให้ดูสถานที่ประวัติศาสตร์
ที่มีสงครามเก้าทัพมั้ง เราก็ลงไปเดินเล่นๆๆ ไม่รู้เรื่องไรเลย เหอๆ ทหารเค้าอธิบาย
ก็ไม่มีคนฟัง - -*เสดละก็ไปไหว้พ่อปู่เขาชนไก่มั้ง เห็นเค้าบอกว่าศักดิ์สิทธิ์
มากๆด้วย อ่ะ แล้วก็ขึ้นรถๆไปต่ออีก และแล้วก็มาถึงจนได้ ป้ายติดไว้ตัว
เบอเริ้มว่า ค่ายนักศึดษาฯ (ปามาณนี้มั้ง จำไม่ได้) ก็ไปลงที่อนุสาวรีย์ ร.6 อีก
เป็นพิธีเปิดอ่ะ แดดโคดร้อยเลยยย ขนาดพึ่งมานะเนี่ยยยย เหอๆ คิดอยู่ในใจ
เลยว่า ตายแน่ๆๆๆ - -*พอพิธีเดเสดก็ไปถึงสถานที่ที่จะต้องอยู่เป็นเวลา 5 วัน
เค้าก็จัดเป็นชุดยิงก่อนอ่ะ เพื่อที่จะไปเข้าสถานนียิงปืนก่อน ละก็กินข้าวมื้อแรก
เหอๆ ถาดเค้าก็ล้างม่ะสะอาด ก็ต้องกินไปอ่ะนะ - -* ละก็ไปซ้อมยิงปืน........
ปืนที่ใช้รู้สึกจาเป็น HK อารัยม่ะรุ้ จัมม่ะได้ - -* วันแรกยังม่ะได้ยิงอ่ะ เค้าสอนท่า
สอนไรเฉยๆ ละก็พอซ้อมเสร็จก็จัดแถวใหม่เป็นกองร้อยๆ ละก็เดิมกลับมากินข้าว
นอน แบ่งนอนเป็นเต้นท์เต้นละ 2 คนตามกอง ที่เค้าจัดให้ ก็ไปลากเพื่อนจากคน
ละหมวดมานอนด้วย เหอๆ ละก็นอนๆๆๆๆ งึมๆ เด๋ว ลืม.....อาบน้ำก่อน
แม่งให้เวลาอาบน้ำนอดเดียวเอง -*- ปามาน นาทีเดียวเองมั้ง เหอๆ แล้วก็ไปนอน
หลับไปปามาน เที่ยงคืนกว่าๆมั้ง วันแรกเรื่อยๆดี คิดว่าสะบายกว่า ปี 2 เยอะเลย
เหอๆ ครูฝึกก็ไม่โหด - -* แต่ก็ไม่อยากอยู่ต่อแล้ว เหอๆ 5 วันไมมันนานเช่นนี้
วันที่ 22 มกราคม 2548 (ค่ายวันที่ 2)
ตื่นมาด้วยความงัวเงีย ปามาณ ตี 4 คึ่ง โอ้พระเจ้า เป็นวันที่ตื่นเช้าที่สุดใน
รอบไม่รู้กี่ปี (ไม่รวมวันที่ไม่ได้นอน)มืดก็มืด มองไรก็ม่ะเห็น เหอๆ ละก็ไปกินข้าว
ม่ะรู้กินอะไรไป เหอๆ มืดมากๆ กินเสดก็เดินแถวไปทดสอบยิงปืนเลยอากาศดี
มากๆ เย็นสบาย ถ้าฝึกด้วยอากาศงี้ตลอดนี่จาให้เข้ากี่วันก็ได้ เหอๆ แล้วก็ไปรอ
เค้ายิงปืนกัน ยิงตามชุดยิงอ่ะแล้วเราอยู่ชุดยิงที่ 5 ก็นานเหมือนกัน มีทั้งหมด
10 ชุดยิง รอๆ ไปอากาศเริ่มร้อนแล้ว เหอๆ ความทรมานเริ่มเข้ามาทุกทีๆ และแล้ว
ก็ถึงเวลาเรายิงจนได้ ยิงปืนเค้าให้เป้ามา 2 แผ่นอ่ะ แผ่นแรกเป็นแผ่นทดสอบ
ไม่ต้องส่ง ให้ยิงทดสอบดู 9 นัดละ แผ่นที่ 2 ให้ส่งด้วย มี 20 นัด เหอๆ ยิงแล้วปิน
มันดีดกลับแรงมากๆ เหอๆ มันส์ดี พอยิงทดสอบเสดก็ไปเปลี่ยนเป้า มายิงจริง
(แผ่นทดสอบ มียิงโดดตรงกลางพอดีเป๊ะด้วยแหละ เหอๆ) ละก็ยิงจริง เป็นท่านอน
10 นัดท่านั่ง 10 นัด เหอๆ ยิงโดดหมดเลย 555 แม่นพอสมควรหละ - -* อยากเอา
เป้ามาประดับที่บ้านจิงๆ แต่เสียดายต้องส่งเหอๆ ยิงปืนเสดก็ม่ะมีไรแล้วอ่ะวันนี้ - -*
เกบขยะ ละก็ทัมไรไร้สาระไปเรื่อยๆ ตอนบ่ายๆมีทดสอบกำลังใจ 10 สถานนี
ไร้ระมากๆ เวลาไม่มีอะเค้าเลยให้ผ่านเป็นส่วนใหญ่ น่าเบื่อจิงๆ ให้เราเดินดูสถานีเล่น
ไปค่ายลูกเสือยังมีสาระกว่าอีก ละก็ขึ้นเขาชนไก่ แรกๆก็จาอู้ซักหน่อย เหอๆ
แต่ทหารเดินตามขึ้นมาเลยต้องเดินขึ้นต่อ ก็เหนสนุกดีอ่ะ เหอๆ ลองเดินดู
แล้วอยากขึ้นภูกระดึงเลย ถ้าจามันส์น่าดู เหอๆ ปิดเทอมหาเพื่อนไปด้วยดีก่า - -*
จาไปกันป่ะหว่าถึงตอนกลางคืน มีอธิบายไรม่ะรู้ ละก็เปนคาราโอเกะ - -เหอๆ
รร เราเงียบจิงๆ เปนคาราโอเดะที่เบื่อสุดๆแล้ว เพราะไรม่ะรู้ - -* ละก็กลับมา
อาบน้ำนอน เหอๆ อาบน้ำ ไม่ถึง 2 นาทีอีกแล้ว -*-
วันนี้รู้สึกจาเป็นเวรเฝ้าห้องน้ำ ตอน 3 ทุ่มถึง 5 ทุ่ม มั้ง เหอๆ โชคดี
ได้เข้าห้องน้ำแว้วว อิอิ ละก็กลับเตนท์นอน
เป็นเวรที่สบายจิงๆ
วันที่ 23 มกราคม 2548 (ค่ายวันที่ 3)
ตื่นแต่เช้าอีกแล้ว แตสายกว่าเมื่อวานนิดนึง ก็วันนี้มีเดินเข้าไปนอนในป่าอ่ะ
กาเป๋าก็ต้องเอาไปด้วย แต่ยังดีหน่อยเค้าให้ฝากของที่ไม่จำเป็นไว้ ไม่งั้นหนัก
ตายแน่ๆ - -* วันนี้มี พรางหน้า ฝึกหมู่ปืนเล็กอะไรม่ะรู้ จัมม่ะได้ละรู้สึกจะไม่
ค่อยมีอะไรอ่ะ แต่วันนี้สิวขึ้นเตมหน้าเลย เหอๆ เซ็ง -*- ละตอนเยนก็มีทัม
อาหารกินเอง เหอๆ ก็พอกินได้อ่ะน่ะ แต่กว่าจาเสด เหอๆ นานมากๆ ทหาร
มันก็ทำโทษใหญ่เลย ก็แม่งให้เวลาแค่นิดเดรียวเองหนิหว่า......
ละพอกลางคืนก็มี เดินป่าในเวลากลางคืนมั้ง มองไม่เหนไรเลย 555 เกาะเพื่อน
เดินตามอย่างเดียว มีเสียงไรก็หมอบพอถึงฐานก็มีรหัสลับ เข้าฐาน รหัส....
คือคนเฝ้าจาถามมาว่า "แอนนา"......ก็ตอบว่า"ใหญ่จัง"มั้ง เหอๆๆ ฮาดี - -''
ละก็จบวันนี้นอน ไม่ได้อาบน้ำ เหอๆ เหมนๆๆ พื้นก็ไม่เรียบนอนเจบหลังโคดๆๆ - -*
เหลืออีก 2 วันแล้ว เหอๆ อยาก
กลับบ้านแล้ววว
วันที่ 24 มกราคม 2548 (ค่ายวันที่ 4)
วันนี้มีฝึกตั้งรับ กะ เข้าตี ละก็ร่นถอยมั้ง ถ้าจัมชื่อไม่ผิด....... เข้าจาแบ่ง
เป็น 2 กลุ่มอ้ะให้กลุ่มนึงเข้าตี ละอีกกลุ่มนึงตั้งรับ ละก็สลับกันในตอนกลางวีน
เราได้เข้าตีก่อน เหอๆ สบายมากเลย ตอนเช้า อากาศเยนสบายมีช่วงนึงเค้าให้นั่ง
รอไรไม่รุ้ เราก็หลับสบายเลย เหอๆ นอนอยู่ใต่ต้นไรม่ะรุ้ ท้องฟ้าสีครามใส
สวยงามแบบไม่มีก้อนเมฆลมก็พัดใบไม้หวิว ให้ความรู้สึกร่มเย็น สบาย แล้วเราก็
หลับไปช่วงนึง เหอๆ ตื่นขึ้นมาก็ได้เวลาพอดี เข้าตีก็ม่ะมีไร เหอๆวิ่งๆ หมอบๆ
วิ่งๆหมอบ ๆ แต่ก็มันส์หน่อยตรงที่ เค้ามีใช่ระเบิดจริง ด้วย เหอๆ ตูมๆ กันมันส์ดีแต่
ก็ไม่ค่อยมีไรอยู่ดีเพราะอยู่ไกลอ่ะ ไม่ค่อยเห็นเอฟเฟคมันสมจริงเท่าไหร่
(แต่ถ้าอยู่ใกล้ก็มีสิทธฺ ตายได้ เหอๆ) เสดแล้วตอนบ่ายก็ไปตั้งรับ วันนี้ตอนกลางวัน
มีเหล่าครูอาจารย์กะผู้ปกครองเครือข่ายมาด้วย เหอๆ ก็เอาของมาฝากเหมือนทุกปี
เหอๆเสดแล้วเราก็ไปตั้งรับต่อ ตอนแรกนึกว่าจาสบายกว่าเข้าตี แต่ที่ไหนได้
อากาศร้อยอ่ะ เหอๆ หมอบๆ วิ่งๆโคดร้อนเลยไอ้พวกเข้าตีตอนนี้ ร้อนตายแน่เลย
เวลายังไม่ต้องถอย ก็นั่งอยู่ในหลุม เหอๆ สบายอีก แล้ว พอพวกเขาตีมาถึง เราก็
ต้องวิ่ง หนี 555 เสดแล้วก็จบ - -* ตอนกลางคืนไม่มีไรมากเค้าแสดงวิธีร่นถอย
ให้ดูแป๊ปนึง ละก็กลับเลย เหอๆไม่รู้เปนผลมาจากที่พวกผู้ปกครองมาตอนกลางวัน
เปล่าม่ะรู้ อิอิ เสดแล้วก็แบกของเดินกลับที่พัก ด้วยระยะทางไกลโคดแต่ด้วยความ
ที่การฝึกทุกอย่างมันหมดแล้ว ทุกคนก้มีแต่ความดีใจกันยกใหญ่ๆ เหอๆ แต่ละคน
เพ้อถึงพุ่งนี้ตอนกลับบ้านกันใหญ่ แล้วก็ถึงที่รวมพลวันนี่รู้สึกจาให้เวลาพักเยอะหน่อย
อาบน้ำก็นานขึ้นนิดนึง เหอๆ ปามาน 5 นาทีได้มั้งเสดแล้วก็ได้ยินกองพันข้างๆ
ร้องเพลงกัน ฮึๆ คิดในใจ มึงอ่ะเพิ่งเริ่ม กูจากลับบ้านแล้วเว้ย 5555 แล้วก็เข้านอนด้วย
ความสบายใจ 555
วันที่ 25 มกราคม 2548 (ค่ายวันที่ 5 วันสุดท้ายแววววว)
ฮึๆ วันที่รอคอย - - จากลับบ้านแว้ววววววว ก่อนกลับก็มี ให้โดดร่มก่อน เหอๆ สูง
กี่ฟุตม่ะรู้ของเรารู้สึกครูฝึกเค้าแกล้ง เหอๆ ติดตัวล๊อคไว้อันเดียว - -* ตกขึ้นมาทัมไงฟ่ะ
...... เราก็โดดไปด้วยความมัน เหอๆ รู้สึกจาผิดท่าไปหน่อย
ตัวหมุนติ้วเลย ไม่รู้กี่รอบ จนหมวกเกือบตก - -* เหอๆ โดนเสด ยังอยากเล่นอีกอยู่เลย
เหอๆ เสดแล้วก็ไปเดินข้ามแม่น่ำ ด้วยเชือก เค้ามีให้เลือก 3 แบบอ่ะ แบบ เชือก
เส้นเดียว เชื่อก 2 เส้น ละเชื่อ 3 เส้น เหอๆ เชือก 3 เส้นนี่รู้สึกเด็กอนุบาลเค้าเล่น
กัน 2 เส้นนี่ก็โตขึ้นมาหน่อย เส้นเดียวนี้ก็ยากหน่อย เหอๆ อยากเล่นเส้นดเยวเหมือนกัน
แต่เหนคนเล่นแล้วตกน้ำเตมเลย - -* ไม่อยากกลับบ้านแบบเลอะๆตัวเปียกๆอ่ะ
ไม่อยากเสี่ยงเลย ไปเล่น 2 เส้นดีก่าเหอๆ ชัวดี - -*เสดแย้วก็กลับบ้านนนนน 55555
มีร้องเพลงประจำโรงเรียนก่อนกลับ อืมมม เป็นประเพณีที่ดี เหอๆ ละก็ไปนอนต่อในรถ
เหอๆ ปามาน 2-3 ชม. นอนตลอดทาง ละก็ถึงบ้าน........ฮึๆ ถึงบ้านแล้วเว้ยยยยย 55555
สบายยยยย
รด.จ๋า ลาก่อนนนนนนน I love u 555555
January 13 เพลง : น้ำเต็มแก้วศิลปิน : เอ็นโดรฟิน (Endorphine) วันๆที่เป็นอยู่ เฝ้าทำเพื่อเธอทุกอย่าง แต่ใจเธอไม่เคยลืมรักครั้งเก่า คนเก่า รักเก่า เธอไม่เคยลบเลือน จริงๆเข้าใจอยู่ กับความทรงจำครั้งเก่า ฉันยังต้องรออีกนานไหม ต้องรอเธออีกนานไหม ทุ่มเทเท่าไหร่มันก็ล้นเท่านั้น ฉันยังต้องรออีกนานไหม ต้องรอเธออีกนานไหม
เพลงนี้เพราะดีๆ January 09 อ่านหนังสือม่ะทันแว้วววววอาทิดนี้มี.......แข่งหุ่นยนต์ + ค่าย + สอบ cutep เหอๆๆ ถ้าแยกร่างได้ก็ดีจิเนี่ยยยย - -*
วานสุกไปทัมค่าย (พึ่งรับงานมาเมื่อวันพฤหัส หลังจากกลับจากไปแข่งเขียนโปรแกรม
ไมไม่บอกให้เร็วก่านี้หว่า....) สำหรับภายในค่ายบอกไม่ได้ ฮุๆ เป็นความลับ อิอิ
ตอนแรกคิดว่าจากลับบ้านดึกๆ หน่อย ไปๆมาๆ ไม่ได้กลับเลย เหอๆ....นอนหลับไปซะงั้น
ตื่นมาตอนมีเพื่อนโทรไป ตาม ไปแข่งหุ่น 555 ง่วงแทบตาย นอนตี4 ตื่น 7 โมงเช้า ก็เลยรีบตื่น
ด้วยความที่ไม่ได้เตรียมไรมา ไม่มีชุดเปลี่ยน ไม่ได้อาบน้ำ ทัมไร ไปเลย 555 เหม็นแย่ T_T
ไปถึงกะจาไปนอนเตมทราเลย เหอๆ แต่นอนไม่ได้เลยอ่ะ -*- ก็แข่งเป้นครั้งแรกอ่ะ
ทัมไรไม่เปน 55 ไปลองผิดลองถูกเขียนโปรแกรมอยู่คึ่งวันแรก ไม่ได้ไรเลย หุ่นก็ต่อยากโคด
รื้อไปรื้อมา สรุปจบวันนึง วิ่งได้อยู่โค้งเดียว - -* ก็เลยโยนหน้าที่ให้เพื่อนเลย
ไปต่อหุ่น+เขียนโปรแกรมมาเลย เหอๆ ละเราก็ไปทัมค่ายต่อ ด้วยความต่อเนื่องของค่าย
ทัมให้กลับบ้านไม่ได้ T_T เหอๆ กว่าจาจบ ก็ปามาน ตี 5 !!!! เหอๆ จาตายแย้วววว ง่วงโคดๆๆๆๆๆ
เดินนี่ไม่เปนเส้นตรงแล้ว เหอๆ เพื่อนชวนไปกินข้าวแถวเยาวราช ก็ไปเหอๆ หิวมากๆ ด้วยตอนนั้น - -*
พอกินเสร็จก็กลับบ้าน ฮุๆ ระหว่างกลับกดโทรสัพหาชื่อ boat ทันที่ ว่าจาม่ะไปแข่งแย้ว เหอๆ
ม่ะไหวหงะ ก็ไปๆมาๆ กลับบ้านนอนเปนตาย - -* รู้สึกผิดเหมือนกันแฮะ เปนคนชวนมันเอง
แต่ไม่ไปแข่งเอง หงะ อาจจะคิดผิดก็ได้ แง่มๆ นอนเสดตื่นมา 5 โมงเยน ตกใจ เหวอ เยนเลย
แต่ว่ายังง่วงอยู่เลย -*- เลยลงไปกินข้าว แล้วขึ้นมานอนต่อ เหอะๆๆ ตื่นมาอีกที 3 ทุ่ม เหวอออ
นอนทั้งวัน 555 ว่าแล้วก็พึ่งนึกออกว่าไม่ได้ไปสอบ cutep - -* 415 บาท เปลืองหวะ -*- ตอนนี้
ตี 2 ยังนอนม่ะหลับเลย จาอ่านหนังสือก็ไม่อ่าน ไม่เปนงี้ว้า จาสอบแล้วววววว เดือนหว่าๆ ไม่มีรัย
อยู่ในหัวเลย งานก็เยอะ เว้ยยยยยยยยยยย
แย่แว้วววววววว อีก 47 วัน.....จาสอบ onet แย้วววว ยังอ่านไม่ถึงไหนเลย สอบก็เยอะ 7 วิชาแหนะทัมงายยยยดี ><
งานก็เยอะ เวลาอ่านก็ไม่มี มีเวลาก็ไม่อ่าน เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย คงต้องเลือกวิชาอ่านดีๆละหละ ไม่งั้น ไม่ติดอะไรแน่เลย >,< อยากเข้าจุฬาอ่ะ แต่โอกาสน้อยเหลือเกิน โง่ๆอย่างเรา T_T..........งั่มๆ หวังว่าเวลาที่เหลือคงม่ะมีงานไรเข้ามาแล้ว ขอให้อยู่อย่างสงบสักช่วงนึงเถอะน้า................แต่ถึงยังไงก็ยังอยากทำพวกกิจกรรมมากก่าอ่ะ มันได้อะไรมากกว่าในบทเรียนเยอะมากๆๆๆ แต่ข้อเสียมันคือ มันไม่ทำให้เอนติดอ่ะ T_T เครียดเว้ยยยยย ทัมไรไม่ได้เลย เซ็งงงงงงงงง บ่นๆๆๆๆๆๆๆๆ ม่ะรุ้จาระบายกะใครมาลง blog ซะเลย เหอะๆ เซ้งเจงๆ แบ่งวิชาสอบดีกว่า onet ---- ไทย.....แน่นสุดละวิชานี่ กะเข้าได้เพราะวิชานี้เลยน่ะเนี่ย เกบเตมที่ ขอซัก 6-7/8 %
สังคม......นิดหน่อยอ่ะ ปามานกลางๆ เอาซัก 5-6/8 % เลข.....ยังอ่านม่ะจบอ่ะ แต่ก็กะจบวิชาเดียวพอ........ขอซักปามาน 6/8% วิด(ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ)....คือว่าจาเอนสายวิดแต่ไม่จบซักตัว หะจาปล่อยไปเลยด้วยเพราะอ่านก็ม่ะคุ้ม -*- ขอซัก 3/8% (มั่วน่าจาถึงมั้งนะ -*-) อังกิด..... งึมๆ ม่ะค่อยเก่งอ่ะ โง่อังกิด แต่ก็คงพยายามได้หน่อยๆ เอา 4-6 % ละกัน anet ---- วิดวะ.....สอบไปแย้ว 555 ได้50 แม่ง จาเข้าได้ป่ะฟ่ะ ไปดูแต่ละคนที่จาเข้า กุน้อยโคดๆ 5/10%
เลข......งึมๆ อ่านไม่จบ คงได้น้อยก่า onet -*- 4-6/10 % วิด....... ฮึๆ หวังมั่วเหมือนเดิม ฟิสิกส์ พอรู้เรื่อง เคมี ชีวะ ไม่รู้ไรเลย -*- 3-4/10% รวมๆดูแย้ว ขนาดหวังเผื่อๆ ไว้ตั้งเยอะยังไม่น่าจาติดเลย 555 ทัมไงดี ใครเก่งๆๆ มาช่วยติวหน่อยเซะ ง้า T_T |
|
|
